[ad_1]
Από τότε που οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει αρωματικά φυτικά έλαια για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων και αδυναμίες. Επανειλημμένα, ενώ διαβάζουμε έργα Ινδιάνων, κινέζικου ή αραβικού νοσηλευτικού προσωπικού της αρχαίας εποχής, βρίσκουμε αποδείξεις ότι τα αρωματικά έλαια ήταν πάντα αναπόσπαστο μέρος της άσκησης της ιατρικής για τη βελτίωση της υγείας και της πνευματικότητας των ανθρώπων.
Αναφέρεται ότι ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε φλεγόμενα αρωματικά φυτά για να σώσει την Αθήνα από την πανούκλα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μία από τις πρώτες γνωστές υποκαπνίσεις στην ιστορία. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατήρησαν τη δύναμή τους μέσω τακτικών μασάζ και παίρνοντας λουτρά σε αρωματικά έλαια.
Ωστόσο, οι Αιγύπτιοι ξεκίνησαν και τελειοποίησαν τη χρήση αρωματικών φυτικών ελαίων στον αρχαίο κόσμο. Περίπου 6.000 χρόνια πριν, ο επικεφαλής ιατρός και σύμβουλος του Φαραώ Ντιτούζερ προτάθηκε για πρώτη φορά με αρωματικά έλαια για μπάνιο, μασάζ και ταριχευτικό θάνατο. Θεωρείται ότι είναι ο πρώτος γνωστός ιατρικός γιατρός στην ιστορία, ο Ιμούθης πιστώνεται επίσης με την οικοδόμηση της πρώτης αιγυπτιακής πυραμίδας-της πυραμίδας του ντιεξ, ή της πυραμίδας βημάτων στην Σακκάρα της Αιγύπτου. Καθώς γενιές αιγυπτιακών θεραπευτών χτίστηκαν με τη γνώση του Ιμούθη, έγιναν Ανώτατε εμπειρογνώμονες στην ικανότητά τους να μεταχειρίζονται τους ασθενείς χρησιμοποιώντας αρωματοθεραπεία.
Πιστεύεται ότι η επιστήμη των αιθέριων ελαίων όπως την γνωρίζουμε σήμερα ήρθε στο δυτικό κόσμο κατά τη διάρκεια των σταυροφόρων. Υπάρχουν ιστορικά στοιχεία ότι οι αρωματικές υποκαπνίσεις χρησιμοποιήθηκαν τον 14th αιώνα κατά τη διάρκεια της επιδημίας της πανώλης. Οι άνθρωποι ενθαρρύνονταν επίσης να κρεμάν βότανα έξω από τα παράθυρά τους και να θεραπεύσουν τα δάπεδα των σπιτιών τους με ένα μίγμα από ροδόνερο και ξίδι. Η δημοτικότητα της αρωματοθεραπείας αυξήθηκε τον 16th και 17th αιώνα, αλλά ήταν μόνο τον 19ου αι., ότι οι επιστήμονες μπόρεσαν να συναρμολογήσουν έναν κατάλογο μεμονωμένων στοιχείων της χημικής σύνθεσης των φυτών.
Η έρευνα, η οποία επέτρεψε στους επιστήμονες να εντοπίσουν τα ενεργά συστατικά των αρωματικών φυτών, παραλίγο να σκοτώσει την πρακτική της φυσικής αρωματοθεραπείας. Με την ανάπτυξη της φαρμακευτικής βιομηχανίας, η αρωματική φυτοθεραπεία απορρίφθηκε ως «κατώτερη ψευδο-επιστήμη» και αντικαταστάθηκε από ναρκωτικά που έχουν γίνει από τον άνθρωπο, με βάση τα στοιχεία που απέρριψε.
Μια νέα σελίδα στην ιστορία των αιθέριων ελαίων γράφτηκε το 1920 από έναν Γάλλο χημικό, Ρενέ Μωρίς Γκαττέφος. Έχοντας ανακαλύψει, κατά λάθος, ότι το έλαιο λεβάντας μπορεί να θεραπεύσει γρήγορα ένα κάψιμο, προχώρησε στη μελέτη άλλων χαρακτηριστικών αρωματικών ελαίων και απέδειξε ότι πολλά από αυτά πραγματικά ξεπέρασαν τους φαρμακευτικούς προερχόμενους ομολόγους τους στην ποιότητα, την αποδοτικότητα της θεραπείας και έλλειψη δυσμενών επιδράσεων. Ο γατιφός πιστώνεται με τον όρο “Αρωματοθεραπεία”. Αργότερα τον ακολούθησε ο Dr. Jean Valnet, ένας Γάλλος χειρουργός Γεννημένος το 1920, ο οποίος χρησιμοποίησε με επιτυχία αρωματικά έλαια για να θεραπεύσει τις πληγές των στρατιωτών για μόλυνση στο πεδίο της μάχης κατά τη διάρκεια του β ‘ Παγκοσμίου πολέμου. Είχε φύγει από τα αντιβιοτικά και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αρωματικά έλαια αντ ‘ αυτού-και στην έκπληξή του λειτούργησε. Ο “αρωθεράπων”, το βιβλίο που πήγε να δημοσιεύσει το 1964, εξακολουθεί να αναφέρεται από ειδικούς ως τη Βίβλο της σύγχρονης αρωματοθεραπείας.
Η αρωματοθεραπεία τελικά επέστρεψε στην επικρατούσα τάση κατά τη δεκαετία του 1950, όταν ένας Αυστριακός θεραπευτής ομορφιάς M. Μόρι επανεισήγαγε την ιδέα της χρήσης αιθέριων ελαίων στη θεραπεία μασάζ. Αργότερα καθιέρωσε μια σειρά από κλινικές αρωματοθεραπείας στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ελβετίας.
[ad_2]
Source by Andrei Butenko
Add Comment